Julie Teuwen, universitair hoofddocent, TU Delft

Windturbinebladen die klaar zijn voor een circulaire economie, dat is wat de wereld zoekt. Nu nog zorgen ze na een relatief korte levensduur voor veel afval. Het zou dus mooi zijn als ze recyclebaar worden, maar vooral ook als ze langer meegaan. Dáár doen wij onderzoek naar.

De beschermende coating op de bladen gaat kapot door regendruppels of hagel. Erosie dus, met productieverlies als gevolg. Daarom hebben we bekeken wat er precies gebeurt als zo'n druppel valt. Welke spanning komt er op de coating, welke golven gaan erdoorheen, heeft de dikte van de coating invloed.

We gebruikten de natuur om te vergelijken. Organismen zoals zeekorstmossen, bomen en woestijnschorpioenen hebben zich geëvolueerd omdat ze worden blootgesteld aan erosie. De schilden die het zachte binnenste beschermen, zijn gelaagd — de buitenste laag is het hardst. Windturbinebladen krijgen ter bescherming echter meerdere identieke verflagen.

We pasten het natuurprincipe toe in een proefopstelling, maar het bleek niet te werken. Kortgeleden kwamen we erachter dat het precies andersom moest. Want waar in de natuur een zachte binnenkant beschermd wordt, is de binnenkant van een windturbineblad juist hard. Toen wij de buitenste coatinglaag het zachtst maakten, zagen we meteen wél effect. De erosieresistentie verbeterde significant. Een flinke doorbraak dus!